یک حال و هوای نابسامانی داریم ما که مگوئید و مپرسید

ترس و استرس و نگرانی و خستگی و نا امیدی و پریشانی و غیره

تا آخر اردیبهشت باید دفاع کنم. میترسم میترسمممممممممممممممممممممممم

کلی کار تو اداره دارم. مرخصی های نازنینم رو هم که تو سفر شیراز پرپر کردم... یک هفته!!! خدای من یک هفته رو سوزوندم که چی بشه؟

حالا دیگه نمیتونم برای انجام کارهام مرخصی بگیرم... انجام کارهام بخوره تو سرم برای روز دفاع هم نمیتونم.

کی میخواد بره شیرینی و تنقلات بگیره؟

کلی هم هماهنگی دارم... واییییییییییییییی خدا کمکم کن. من تنهام.

این روزا همش به خودم میگم دووم بیار.. فقط 3 ماه. میتونم؟

هنوز به مرحله مثبت اندیشی نرسیدم.فعلا دارم موفق میشم منفی اندیشی نکنم.

حالا دیگه آرمانگرا بودن شده عیب بزرگ من.

چرا دل من همیشه دست نیافتنی ترین ها رو میخواد؟ هان؟ چرا؟

من دلم تنگ کسیست که به دلتنگی من میخندد.

قصه وابستگی زندانی به زندانبان. همین.

ترم جدید و دانشگاه جدید.... اما اینار با همیشه فرق داشت.

چرا اینقد براشون عجیب بود که استادشون باشم؟؟؟؟

تفریح امروزم تعقیب نگاههای متعجبشون بود و فهمیدن این مطلب که وقتی میرفتیم پاچه خواری استادا چه حسی داشتن؟؟